Een glimlach maakt alles mooier

Bangkok – Hat Yai, Thailand – 2000

Hello Bangkok! Na een relatief vluchtje vanuit Bombay, heb ik de 2e aanlegplek van mijn wereldreis bereikt, Thailand. Eenmaal uit het vliegtuig, ligt mijn bagage al te wachten op de bagageband. Next goal: een treinkaartje van Don Muang naar Hualamphon, alias Bangkok CS, bemachtigen. Overal ontvang ik lieve glimlachjes als ik bijvoorbeeld de weg vraag naar het juiste spoor, of als ik de weg naar een ticketloket vraag. De eerste pogingen om een paar woordjes Thai uit te kramen, bijvoorbeeld “dankjewel”, “hoeveel kost het” en “tot ziens” doen hierbij wonderen.

Ik word op Hualamphon nog net niet uit de trein getrokken door een medewerker van de official tourist office om mijn verdere reis naar het zuiden van Thailand, op weg naar Maleisië, te regelen. Zonder bijbedoelingen. Allemaal zo behulpzaam, zo vriendelijk en vol glimlachen. Het valt me op dat het wel gigantisch druk is op Hualamphon, maar dat het lang niet zo lijkt op de enorme mierennesten welke zich treinstations laten noemen in India. Niemand rent. Iedereen groet de koning, er hangt namelijk een levensgroot portret van de koning in de centrale hal. Iedereen helpt elkaar. Iedereen lacht.

Een nachtje treinen later begeef ik me reeds in Hat Yai, een weinigzeggend stadje in het moslimgedeelte van Thailand. Het meest bijzondere van Hat Yai is denk ik mijn eerste kennismaking met de Thaise straatkeuken. Overal staan barbequetjes opgesteld met kipstokjes en stokjes, met voor nu nog niet definieerbare aangeregen etenswaren. Oftewel, alles uitproberen!

Met teksten als ‘jammie, jammie’, vertaald in het Thais, krijg ik overal mijn mede smulgenoten wel aan het lachen. Jochies die willen alles weten over het Nederlands Elftal, jaja het EK komt er nu echt aan. Maar boven alles iedereen oogt vriendelijk en ‘welcoming’ hier.

In mijn hotelkamer heeft een backpacker het volgende gedichtje op de muur geklad:

Sitting in a room in Hat Yai;
Waiting out the rain;
Hearing Carlos Santana;
And feeling no pain;
The music drifts inside me;
The smoke goes out my nose;
The world it spins around me;
And I am so far from home.

Ik schrijf eronder: “Home is where I sleep ed3h 2000”

Het grappige is, is dat het nog klopt ook. Ik ben nu nog geen 24 uur in een nieuw land, inmiddels ruim 2,5 maand weg van huis. Ik mis het niet. Ik ga op in Thailand alsof ik er gewoon al woon.