Relaxt in Zemun

Servië – 2007

Ik wandel vanuit het altijd drukke centrum van Belgrado over de oerlelijke Brankov Most in de richting van nog lelijker Nieuw-Belgrado. Diverse rijnaken, of beter gezegd sava-aken varen onder me door. Rechts achter me zie ik hoe de Kalemegdan Citadel vanaf deze plek toch best mooi gelegen is op de rotswand. Normaliter zou je verwachten dat gezien de bouw van de stad, zo hoog op de rotswand, de stad een moeilijk neembare vestiging zou moeten vormen. De geschiedenis vertelt echter een ander verhaal. Vanaf hier kan ik ook goed zien hoe sommige armetierige houten hutjes gebouwd zijn temidden van de betonnen blokhutten. En dat in het centrum van een Europese hoofdstad!

Recht voor me doemen de Sovjet kolossen voor me op. Oftewel, ik sla heel snel rechtsaf om door een kilometers lang park, gelegen langs de Donau te wandelen naar Zemun. Het park is een enorme tegenstelling met de drukke stad. Talloze hardlopers, skaters en spelende kinderen bevolken de wegen hier. Hier ontspant Belgrado. De auto’s en stank zijn ver weg. Langs de Donau zie ik menig party/restaurant boot aangemeerd liggen, al redelijke bevolkt met bierdrinkend volk. Sommige boten echter zijn in erbarmelijke staat, ofschoon het interieur er nog staat.

Het is een uurtje of anderhalf lopen naar Zemun, maar zeker geen straf. De zon straalt heftig, het water glinstert overal waar ik kijk, de drukte van verkeer is ver weg, overal is het groen, de ijscoman is rijkelijk vertegenwoordigd. Zemun is nu een buitenwijk van Belgrado, maar was vroeger een aparte gemeente. Doordat het toch flink buiten het centrum Belgrado ligt, is Zemun de vele bombardementen bespaard gebleven. Nauwe, slingerende straatjes van kinderhoofdjes waarlangs oude in diverse kleuren geschilderde huisjes gelegen zijn, brengen de bezoeker van dit dorpje annex wijkje een heerlijk rust. Op een rustiek marktje ingeklemd tussen diverse heel hoge bomen, doen de inwoners in alle rust hun boodschappen.

Een nauw trappenstelsel vormt de toegangsweg tot Sibinjanin Janko, een toren gelegen op een rotsheuvel. Vanaf de top heeft de bezoeker een prachtig uitzicht over het oude stadje, over de rivier de Donau en de diverse eilandjes gelegen in de rivier, over de oude stad ergens in de verte gelegen en de hoogbouw van Sovjet Belgrado. De toren was eind 19e eeuw gebouwd om de activiteiten van de Turken te kunnen volgen. Nu, anno 2007, is de toren met diverse grote sloten gesloten voor bezoek, zijn er diverse ramen in gegooid met stenen en is de voet van de toren vol gekladderd met graffiti, leuzen en de zgn. ‘i was here’ teksten van domme toeristen.

Rond lunchtijd zet ik pas naar de rivier, om daar op een van de boten van een lunch te genieten. De Donau doet de boot en het aangebouwde soort van vlot waarop diverse tafels en stoelen zijn geëtaleerd, behoorlijk bewegen als een andere boot is gepasseerd. De pivo smaakt goed, de rust is overweldigend, het kabbelende water heeft een hypnotiserende werking, de blauwe lucht en felle zon doen me alle drukte van stad en werk vergeten. Eindelijk heb ik de tijd om het boek ‘The Last King of Scotland’ uit te lezen. Ik verzet geen pas meer totdat de grijze wolken iets te dichtbij komen.