Een eerste kennismaking met Belgrado

Belgrado, Servie- 2007

De fietssport is nu echt helemaal naar de klote. Erik Zabel heeft nu ook bekend EPO gebruikt te hebben, ergens in 1996. De Duitse kranten op Munchen airport staan er vol mee. Een triest kijkende Erik, compleet met pruillip en traan, vult bijna een 1/1 FC. De Duitse pers kraakt hem compleet af met de koptekst: ‘Erik, al die jaren heb je ons voorgelogen’. Een Duits stel welke ook de kranten opmerkt hoor ik mompelen dat nu alleen nog ‘Der Jan’ (red. Jan Ullrich) nog zuiver fietst. Sure, werd Jan niet in 2002 al eens betrapt?

Munchen ligt precies halverwege mijn eindbestemming van een nieuwe minivakantie: Belgrado, een Servische stad met circa 1,7 miljoen inwoners indien de buitenwijken worden meegeteld. Bij aankomst op de luchthaven van Belgrado waan ik me overigens wel in een compleet andere wereld. De airport voelt namelijk klinisch aan en ziet eruit alsof deze in een maand tijd uit de grond is gestampt. De airport draagt de naam van de trots van het Servische volk, Nikola Tesla, een van de grootste uitvinders van de 18e en 19e eeuw. Hij is namelijk de uitvinder van de wisselstroomgenerator, de wisselstroomelektromotor en van alle andere belangrijke componenten van het huidige elektriciteitsnet.

Bij het binnentreden van de aankomsthal heb ik een sterk deja-vu gevoel. Een taxi tout benadert me of ik met een van zijn vriendjes wil meerijden en hem de bonusgratificatie gun. Oftewel een soort van ik-loop-met-je-mee-en-wil-ook-wel-graag-de-25%-toeslag-op-je-taxiritprijs-ontvangen naaierij gevoel bekruipt me meteen en sla zijn ‘aanbod’ dan ook vriendelijk in de wind.

“There’s no bus, mister”.

“Bus is finished today, mister”.

Aaah, India. Ja, ik wil terug naar India. Maar ik heb nu geen zin in deze nepargumenten van een slonzige taxi tout. Het is pas half vijf en de vertrekstaat laat mij zien dat er om het uur een bus naar downtown Belgrado vertrekt. De taxi tout houdt echter stug vol dat de bus niet meer rijdt. Hij blijft om me heen hangen. Probeert hetzelfde trucje ook bij andere potentiële passagiers, maar houdt me continu in de gaten . Ik ga er nu maar van uit dat ik een zeer belangrijke potentiële inkomstenbron voor hem ben, dus blijf hem vriendelijk gebaren naar de cijfers 1 7 0 0. Pas als de bus aan komt rijden en de buschauffeur mij met een knikkende hoofdbeweging bevestigd dat hij inderdaad om 17.00 weer de tocht maakt naar Belgrado centrum, druipt de taxi tout af.

Iets over vijven drukt de buschauffeur het gaspedaal in, na het volledige half uur van wachten wel de motor aan hebben te laten staan en hierbij zeker geen positieve impuls te hebben gegeven aan de luchtkwaliteit. Direct na het vliegveld te hebben verlaten, valt mijn oog op een grasveldje vol met heel oude gevechtsvliegtuigen. Ik schat zo in dat deze voor het laatst zijn opgestegen in de Eerste Wereldoorlog. Na circa vijf minuten sluiten we achteraan in de vrijdagavondfile van Belgrado.De tocht van 18 kilometer verloopt dan ook tergend langzaam en doet me beseffen dat ik blij mag zijn dat ik het dagelijkse woon-werk traject in Amsterdam gewoon per fiets kan afleggen, waarvan ook nog eens het merendeel door het stoplichtloze Vondelpark.

Onderweg zie ik hoe een jongetje met omhoog geheven duim en brede glimlach, automobilisten benadert in de hoop een paar Servische Dinar De buitenwijken van Belgrado vormen een soort van Bijlmer, maar dan x 100. Honderd keer zo groot en honderd keer zo lelijk. En ook nog eens heel weinig groen te bekennen. Nieuw Belgrado vormt, zo lijkt op het eerste oog, niets meer dan een uit de grond gestampte wijk om de bevolking onderdak te kunnen bieden na de Tweede Wereldoorlog. Eenmaal de rivier Sava overgestoken te hebben, word ik al snel geconfronteerd met de eerste nog overgebleven ‘oorlogstekens’: het merendeel van de panden is namelijk gitzwart geblakerd, zodanig dat het niet door uitlaatgassen veroorzaakt kan zijn. Deze panden zijn overigens wel gewoon bewoonbaar verklaard getuige het feit dat de was vrolijk aan de waslijnen wappert. Mooie tegenstellingen derhalve tijdens mijn eerste kennismaking met Belgrado.