Communicatieproblemen in Belgrado
Servië – 2007
De airport bus brengt me naar Belgrado CS, gelegen naast het aangrenzende immense busstation. Eén stap buiten de bus en ik beland meteen in een drukte van jewelste met bijbehorende uitlaatgassen welke me ter plekke haast bedwelmen.
De auto’s rijden fel, op zijn zachtst uitgedrukt, hetgeen een belangrijke bijdrage heeft aan de zeer matige luchtkwaliteit maar ook de veiligheid van overstekende voetgangers negatief beïnvloed. Zebrapaden werken op zich wel, maar deze worden pas heel laat gerespecteerd. Oftewel, de automobilisten drukken het rempedaal een meter voor het zebrapad is bereikt vol in. Zodoende besluit ik ook niet 1-2-3 over te steken zodra het stoplichtmannetje groen kleurt.
Mijn van te voren gereserveerde onderkomen, Nalus Apartments gelegen aan Dobracina 18a, ligt op geschat 20-25 minuten lopen. Na de eerste paar honderd meter lopen valt het me al op dat dit ooit een prachtige stad heeft moeten zijn. Alle panden zijn prachtig bewerkt met allerlei tierelantijnen en stralen macht en grootsheid uit. Vijf, zes etages zijn boven elkaar gebouwd. Echter, het merendeel van de panden is zwart geblakerd. De autogassen zullen hier zeker een bijdrage aan hebben gehad, maar dat kan niet het enige zijn. De rijkelijk aanwezige bierterrassen, letterlijk op iedere straathoek is er wel minimaal één, verbloemen het donkere, somber ogende karakter van de stad.
Mijn zoektocht naar Nalus gaat gepaard met een uitgeklapte kaart van mijn reisgids, alwaar de straatnamen allen fonetisch zijn weergegeven. De straatnaambordjes zoals aan de huizen bevestigd echter zijn weergegeven in het Servisch, hetgeen verdacht veel lijkt op Russisch. Aan de lengte van de straatnamen kan ik in ieder geval het een en ander afleiden. Want het aantal karakters zoals weergegeven in het Servisch komt overeen met de fonetische schrijfwijze, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het geeft in ieder geval wel een leuke, extra dimensie aan een eerste stadswandeling. Na verloop van tijd, oftewel na vijftig straatnaambordjes begin ik her en der patronen te ontdekken in de twee schrijfstijlen en wordt het oriëntatiepad wat gemakkelijker.
Na 45 minuten heb ik het appartement gevonden, gelegen in wat ze noemen The Bohemian Quarterof zoals ze in Belgrade zeggen Skadarlija. Een rustige wijk, waarin, vergeleken met andere straten welke ik heb afgestruind, bijna geen verkeer rijdt. Er groeien veel bomen, welke door de hoogte van de panden het zonlicht wordt onthouden. Maar het geeft de buurt een heerlijk rustieke sfeer. Schuin voor mijn onderkomen zie ik een zeer vervallen huis, waarin Moeder Natuur de vrije hand heeft gekregen. Het enige wat namelijk nog overeind staat is de voorgevel en van de zijmuren.Zodoende groeien er nu bomen in de woonkamer en struiken in de hal. De rook geplakt op de buitenmuren, getuigt van een heftig brandje wat hier ooit heeft gewoed. Waarom ze dit pand niet in het geheel neerhalen en er iets nieuws voor in de plaats zetten, is mij een raadsel.
Het appartement waarin ik zal verblijven is onverwacht zeer luxe. Ik word begroet door een nauwelijks Engelse sprekende vrouw van ca. 40. Met handen en voeten legt ze me uit dat ik na vertrek uit mijn kamer en badkamer het licht uit dien te doen. In het appartementencomplex heb ik gezelschap van een Amerikaanse historicus welke een paar jaar eerder hier anderhalf jaar onderzoek heeft gedaan en nu de laatste ‘missing spots’ bezoekt. Hij spreekt vloeiend Servisch en vertelt me dat de appartement gastvrouw van Kosovaarse afkomst is. Mijn eerste gedachte over haar was ‘’wat beweegt zo’n vrouw in het land van de feitelijke vijand te gaan wonen?’’. Ik heb het haar uiteraard niet gevraagd. Jammer dat ik nauwelijks met haar zal kunnen communiceren.
Links
http://www.nrc.nl/buitenland/article716616.ece/Kosovo_wordt_onafhankelijk
Travelchunks 