Moa

Moa – Cuba, 2006

Een plek in Cuba,
Een plek in Cuba waar je niet wilt zijn,
Een plek zo surrealistisch,
Een plek zo niet Cuba,
Een plek zo verpest,
Een plek zo stinkend,
Een plek waar het land roze kleurt,
Een plek waar je de lucht niet kan inademen,
Een plek vol met gif,
Een plek waar niemand kan lachen,
Een plek waar je niet oud zal worden,
Een plek waar je niet oud wilt worden,
Een plek waar je niet wilt wonen,
Tenzij je niet anders kan.

Een plek waar je bij binnenkomst wordt gevraagd geen foto’s te maken. Mag de buitenwereld geen deelgenoot gemaakt worden van deze ellende, of is deze plek van dusdanig strategisch belang? Zelfs de mensen in een winkel zijn niet vriendelijk. Her en der lopen mensen rond met zuurstofmaskers op. Een langs de weg lopende pijpleiding vertoont gaten, opdat er overal gassen ontsnappen. Het omringende land is geheel ontbost. De industrie heeft het land roze gekleurd. Het land wordt visueel overheerst door een nikkel smelterij, welke de naam van de held van het land draagt, Ernesto Guevara. Hoe ironisch. Zo’n held koppelen aan zoiets monsterlijks, beestachtig lelijks.

Maar, Moa is ook Cuba.