Rust nodig in de Bahia de Cochinos

Bahia de Cochinos – Cuba, 2006

Samen met Rasmus & Camilla, twee Denen, vertrekken we in de richting van de Bahia de Cochinos. Ofwel de Bay of the Pigs. Hier vond in 1961 een invasie van vluchtelingen plaats, welke door Amerika annex CIA werd gesponsord. Met name vanuit Nicaragua vertrokken destijds veel schepen in de richting van de baai, welke wel eventjes zou worden bemachtigd. De strijd was echter na drie dagen in het voordeel van de Cubanen geëindigd en kon er na het bloedige geweld weer rum worden gedronken. Fidel kon aan de macht blijven en het communisme werd dus niet de kop ingedrukt.

In Playa Giron, gelegen de in de varkensbaai, staan diverse opgelapte US tanks en vliegmachines, welke herinneren aan de Cubaanse overwinning. Het Cubaanse volk is apetrots op de destijds gesneuvelde helden. Een serie monumenten is hiertoe opgesteld langs de enige aanrijdroute. Iedere gesneuvelde heeft zijn eigen monument! Door het hele land worden de helden ook geëerd middels billboards vol met propaganda.

Nu de storm is gaan liggen, kunnen we rustig zeggen dat dit gebied enorm veel potentie biedt voor toerisme. Mooie strandjes, kristalhelder water en rust. Perfecte snorkelbaaien, waarin de kobaltblauwe vissen de grijze zeebodem mooie kleuraccenten geven. Helaas is het koraal hier al nagenoeg afgestorven, maar de formaties zijn nog wel goed zichtbaar.

Met mijn kop onder water en zicht op al het leven onder me, gaan me gedachten terug naar Thailand. Mijn wereldreis. Hoe relaxt was ik toen. Al weer zes jaar geleden. Time flies. De stress van nu ebt weg.

Maar al met al genoeg mogelijkheden voor toerisme in Bahia de Cochinos. Alleen de Cubanen weten er hier niet mee om te gaan. Met zijn vieren trachten we voor de nacht onderdak te vinden. We kloppen aan bij twee gastloze resorts waarin we keihard worden geweigerd. ‘Alleen voor Cubanen’, krijgen we bij het eerste resort te horen. Het tweede resort gebaart ons te vertrekken daar zij alleen onderdak geven aan militairen. Het moest er een keer van komen in communistisch Cuba, dat we ergens niet in mochten komen.

Een stukje ‘hoger’ in de baai, in Playa Larga, destijds de tweede landingsplaats, vinden we wel onderdak voor de nacht. Eenmaal de bagage gedropt te hebben, is het tijd voor veel servezas, cuba libres, mojitos, tezamen met de twee Denen en twee Engelsen, die later die avond ook gezellig aanschuiven. De drank doet ons een wedstrijdje kokosnoot gooien bedenken, terwijl de ondergaande zon de baai oranje kleurt. Even later hangen we als luipaarden aan een scheef gegroeide palmboom. Tijd om de drank uit mijn lichaam te slapen, hetgeen een extra rustdag vergt.