The King’s Highway

Jordanie – 2006

Samen met twee Engelsen en een Canadese meid vertrek ik per privé-voertuig in de richting van Petra. De twee Engelsen trachten in acht dagen het hele land te zien. Het gaat ze lukken, maar een echte ervaring van het land zal hoogstwaarschijnlijk aan ze voorbij gaan. Hoe anders is Martha, een Canadees jonge dame van 25 jaar welke ook vandaag meereist. Ze woont al 5 jaar in het Midden-Oosten en is als ze even kan op pad door de regio om hier gemaakte vrienden op te zoeken. Nu heeft ze weer een paar dagen gevonden om Madaba en Petra te bezoeken.

Een privé-voertuig is zo’n beetje de enige manier om het volledige traject van de King’s Highway af te leggen. Op een gegeven moment houdt namelijk het openbaar vervoer simpelweg op. Als toerist zonder eigen vervoer ben je dan veroordeeld tot backtracken en de onvermijdelijke doodsaaie Desert Highway. Stop één onderweg is bij een viewpoint bij de immense Wadi Mujib.

Het oog reikt eindeloos, eindeloos ver en eindeloos diep. Een landschap waarin de ene zandheuvel in de andere overgaat, tot aan de horizon. En frisse wind steekt op, zelfs in de woestijn kun je kourillingen hebben. Ik mis alleen de condors welke het overal aanwezige blauw van de hemel doorbreken met hun sierlijke vliegtochten. Zo lang de droogte aanhoudt zal dit gebied zich in hoog tempo uitbreiden en de dorpjes opslokken. Waar ooit een heuse rivier door de canyon heeft gelopen, resteert weinig meer dan een stroompje keien.

Een heerlijk gevoel van vrijheid ontstaat in mijn hoofd als ik dit natuurwonder bekijk. Geen gezeur aan mijn kop, geen gillende kinderen, geen valse beloftes. Ver verwijderd van huis, van water, van bossen, van druk verkeer, van de bewoonde wereld, van werk, van alles. Het enige dat dichtbij is, is vrijheid. Maar helaas, we moeten gaan…

We rijden verder in de richting van Karak, een klein uurtje rijden. Een stap terug in de tijd naar het kruisvaardertijdperk. Karak Castle is anno 1142 gebouwd, toen kruisvaarders het Midden-Oosten overspoelden. Het kasteel is van gigantische omvang en torent hoog boven de stad uit. De stad zelf is gebouwd op diverse heuvelruggen aan de rand van de woestijn. In de loop der jaren is de stad uitgegroeid tot aan slang van huizen, welke langzaam omhoog is gekropen totdat het kasteel bereikt was. Nu rijdt je zo van de stad naar het kasteel, maar in vroegere tijden schijnt het een haast niet te veroveren kasteel geweest te zijn gezien de ligging op een steile klif. Voor de vroegere kasteel-‘ruler’, Renauld de Chatillon, was het een groot vermaak om gevangenen naar beneden te laten gooien. Mocht men eenmaal het fort bereikt hebben, dan was het onmogelijk om en masse de ingang te bestormen gezien de kleine deur. Slimme zet van de architect.

Aan de ravijnkant van het kasteel bevindt zich een soort van kasteelplein. Hier is wel een grote ingang in de vorm van een gigantische stenenboog. Deze biedt weer toegang tot een lange en brede hal, waarlang diverse slaapzalen zijn gelegen. In de keuken zijn nog sporen te herkennen waar vroeger het open vuur geweest moest zijn. Het kasteel is ideaal om verstoppertje te spelen gezien de wirwar van gangetjes en trappetjes. In wat ooit de gevangenis geweest is, een donkere kamer zonder luchtgaten laat staan ramen, hangt een geur die ik niet helemaal kan plaatsen. Maar de geur zorgt er wel voor dat ik snel even de buitenlucht op zoek. Waar kan dat beter dan op de top van kasteel, alwaar een 360 graden uitzicht over de gehele stad Karak en de opkomende woestijn de bezoeker opwacht. Vanaf deze plek is het helemaal duidelijk dat een ontsnappingspoging van een gevangene geen lang leven beschoren was, gezien de kliffen welke pas 400 meter lager het vaste land bereiken. Mocht hij dat op miraculeuze wijze overleven, dan zou de woestijn alsnog wel zijn leven opeisen.

Na Karak rijden we door naar wat voor mij het eindpunt is: Dana. Met zijn allen drinken we nog wat na in een met tentzeil overdekte ‘restaurantlobby’ en worden omringd door het halve dorp inclusief de lokale politieagent, legermannetjes en vrienden uit alle uithoeken van het land van Mr. Suleiman, de hoteleigenaar.