Spijt in Salt

Salt, Jordan – 2006

Op de laatste dag besluit ik er nog één keer op uit te trekken en wel naar het stadje Salt. Het is dan vrijdag, de nationale vrije dag. De dag waarop hele gezinnen gezellig langs de snelwegen gaan picknicken.Ik heb geen enkele echt gevaarlijke verkeerssituatie meegemaakt tot op heden. De buschauffeur van vandaag bezorgt me mijn eerste echte rillingen door geen voorrang te verlenen aan een auto welke nog net niet de, uiteraard, rechterzijkant van de bus ramt.

Eenmaal veilig aangekomen in Salt heb ik meteen spijt. Waarom? Een zandstorm maakt zich meester van de stad, waardoor rondlopen niet echt een pretje is. De mensen ogen niet echt verwelkomend naar mijn persoontje toe. Het merendeel van de huizen oogt vervallen, is dat waarschijnlijk ook. Het stadje is eigenlijk oerlelijk. Ik besluit in ieder geval naar een uitzichtpunt te klimmen. Maar zelfs het uitzicht van de hoogste heuveltop is niet echt de moeite waard. Salt is de oude hoofstad van het vroegere Trans-Jordanië, toen het landoppervlakte nog twee keer zo groot was. Niets van dat keert echter terug in de stad, geen oude huizen, paleizen of andere overblijfselen. Het centrum wordt ook wel liefkozend Salta I genoemd. Op de top van de heuvel, even voorbij de grootste moskee van de stad, begint Salta II. Ik besluit dat ik deel II niet ga verkennen, wetende dat een ‘sequel’ meestal op een teleurstelling uit loopt.

Langs een van de hoofdwegen in Salt staat een verkeersbord met een zebrapad erop en een hoop aanvullende tekst. Het enige wat ik hoop dat het betekent is dat automobilisten voetgangers op het zebrapad lopend, niet langer van de sokken trachten te rijden. Maar ik heb het uiteraard mis, daar ik vijf meter voorbij het bord gewoon van de sokken wordt gereden door een passerende taxi. Salt is top!

Ook wegkomen uit Salt is niet leuk. Normaliter word ik zo wat geëscorteerd naar de bus voor mijn volgende bestemming. Echter, als ik zeg dat ik door wil reizen naar een dorpje met de naam Fuheis, doen ze alsof er nog nooit van hebben gehoord. “No speak English!” Onverschilligheid, onwetendheid of onvriendelijkheid? Spijt als honderd grijze haren op mijn hoofd, dat ik naar Salt ben gekomen.