I believe I can fly

Ko Samui, Thailand – 2000

Rust? Het moet nog blijken, want direct na het verlaten van het treinstation van Surat Thani worden Sam en ik meteen overvallen door tientallen touts die ons graag een bus-boot-combinatieticket willen aansmeren naar Ko Samui. Eenmaal dit circus overleefd te hebben, kan ik een beetje genieten van de wel verdiende rust op de boot, terwijl het heldere blauwe water onder me door glijdt en er aan de horizon overal eilandjes boven het water uitsteken. Eenmaal aangemeerd op het eiland, is het al snel weer gedaan met de rust. “Hello, where are you going?. I know nice beach. Yes, I have quiet hotel”.

Uiteraard is het eerste hotel waar we mee naar toe werden gesleurd, drie keer niks. Maar het was in ieder geval een goedkoop tochtje naar het gedeelte van het eiland waar we naar toe wilden gaan. Uiteindelijk belanden we in Golden Sands Resorts, niet te duur, niet te druk. Helemaal prima.

Lopend door Hat Lamai, terwijl tientallen lieftallige Thaise dames mij graag gezelschap willen houden, loop ik voorbij een hijskraan. Ik loop het paadje welke naar de hijskraan toe loopt af en informeer naar de prijs en de eventuele risiko’s. ‘500 baht’ en ‘geen’ is het antwoord”. Geen? Hmmmm, highly interesting. Twee dagen passeren en de hijskraan wordt steeds aantrekkelijker, mede doordat Sam mij de rest van mijn leven zal achtervolgen indien ik het hijskraanspelletje niet zal meespelen.

D-day, 31 augustus. De beslissing is genomen. Ik loop het paadje weer af en de adrenaline bekruipt mij. Het erf oogt leeg. De adrenaline ebt weer weg. Ergens wat drinken en een fragmentje Grease 2 kijken dan maar. Een half uur later loop ik weer richting de hijskraan, adrenaline viert eens te meer hoogtij in mijn lichaam. Weer is er niemand om de hijskraan te besturen en mijn leven veilig te stellen.

Teruglopend naar hotel, alwaar we een eerste blik werpen in de PADI duikcursusboeken. Na nog een uur of wat schieten de woorden door me heen en wil ik nog een derde poging wagen. Vandaag moet en zal het gebeuren! 16.45 uur, op het erf staat een t-shirt souvo stalletje, een thaise jongen begroet mij. “I decided to go”, zeg ik hem. Een engelse jongen wijst mij op een formulier wat ik moet invullen, alwaar ik onderteken in goede conditie te zijn en niet grootschalig hoeveelheden alcohol en/of drugs de laatste vier uur te hebben geconsumeerd. Vier uur? Moet lukken!

Een soort lifejacket wordt aan een haak gebonden en hij gebaart dat ik er in moet stappen. Het wordt met riempjes vastgemaakt, op het eerst oog niet echt denderend strak. Langzaam maar zeker komt de hijskraan in beweging en hij gebaart dat ik mijn benen moet intrekken. Sure, maar met tenen raak ik nog makkelijk de grond. “So it this safe?”, vraag ik. “Sure, just keep your legs like that!” Hmmmmmm.

De Thiase jongen achter me geeft me plotseling een duw, waardoor ik heen en weer beweeg en weer terecht kom op de plek alwaar ik in het lifejacketje stapte. Sam maakt ondertussen continu foto’s en zegt lach ‘es. Maar plots wordt Sam snel kleiner. De Engelsman achter de hijskraan schreeuwt: “You like it!!!!!!” Mijn eerste gedachte is: “No I don’t, get me down!” Maar eer ik het door heb, ben ik met 100 km/h de lucht in geschoten en heb ik mijn top bereikt op 40 meter hoogte plus een beetje. Mijn weg naar boven gaat steeds langzamer en bovenop geniet ik van een uitzicht over Lamai Beach. Echter lang kan ik niet genieten, want met een ruk schiet ik naar beneden, de grond komt akelijk dichtbij, terwijl Sam ondertussen nog steeds foto’s aan de lopende band aan het maken is, die ook geen plain blik op mij heeft kunnen werpen, zonder dat de lens er tussen zat.

Ik haat het, ik wil naar benee, mijn maag zit in mijn keel, maar ik weet dat ik nog diverse keren omhoog zal schieten, totdat …….. ik voor de tweede keer on top of the world ben, en geniet, geniet. Ik schiet naar beneden en schreeuw het uit. Aaaaaaah yeaaaaaaaah! twee, drie keer schiet ik weer omhoog, totdat de rek uit het elastiek is. De hijskraan begeleidt mijn weg naar beneden. Minuten erna trillen mijn benen nog. Katapult bungee jumping heet het en ik raad het iedereen aan!