Een balletje kan raar rollen

Bangkok – Thailand, 2000

Per second class sleeper reizen we terug naar Bangkok. Nog een paar dagen zal ik daar met Sam doorbrengen en dan vliegt hij terug naar Nederland en ik vlieg via Chiang Mai naar Kunming, China om daar via waarschijnlijk Chengdu, Leshan, Emeshan, Chonqquin, Guilin, Yangshuo, Guanzhou naar Hong Kong te reizen.

Rond een uurtje of tien in de avond voel ik een kramp in mijn buik, een teken aan de wand dat er een grote boodschap mijn lichaam wil verlaten. Dus op naar de pot. Hmmm, er wil niks uit. De kramp houdt aan en wordt erger. Nog maar een keer naar de wc. Weer niks. Misschien iets verkeerd gegeten? Could be. Ik tracht over te geven. Ook weinig succes. Rond 1 uur ’s nachts, terwijl Sam al lekker ligt te ronken, wordt de pijn erger en erger.

Ik loop heen en weer door de coupe, het wordt alleen maar erger. Om 2.00 uur maak ik Sam wakker. “Sam, ik moet naar de dokter”. Sam kijkt me aan en ziet direct dat het goed mis is. Ik zweet me een ongeluk en tril als door de duivel bezeten. Sam is in een klap klaarwakker, veert uit zijn bed op en vraagt of ik naar de WC ben gegaan.

We kijken in de Lonely Planet waar we ongeveer zijn en welke stad van enige omvang we naderen en of daar een ziekenhuis is. Niks, niks en nog eens niks. De pijn ebt wat weg. We besluiten door te gaan naar Bangkok, daar waar er zeker een ‘goed’ ziekenhuis zal zijn. Om 4.30 uur val ik in een heel lichte slaap als de pijn op zijn minst is. Ik word abrupt wakker rond een uur of 6.30, de pijn is in alle hevigheid terug. Heviger dan ooit. Deze pijn heb ik nog nooit gevoeld. De trein nadert Bangkok, alleen om de tien minuten staat deze stil. Argghhh, de Thaise spoortwegen zijn al niet veel beter dan de NS. Op zo’n moment ben ik zeer geirriteerd op alles wat tegen zit.

At last in bangkok. Fijn detail, we zijn de treinreis in gegaan met 200 baht, zo’n 12 gulden, op zak. Indien we ergens voor Bangkok waren uitgestapt, hadden we in ieder geval op de hulp kunnen rekenen van een in de trein ontmoete Nederlandse dame, Suzanne. In BKK eerst pinnen en in de eerste de beste taxi naar het ziekenhuis gegaan. Jammer, dat ze het woord ‘hospital’ niet kennen. Mijn ogenschijnlijk lijden, te merken aan een hand in mij zij, hier en daar gekreun, was voor hen ook niet voldoende aanleiding dat ik wel ‘es naar het ziekenhuis zou willen gaan. Handen en voeten-werk komen er aan te pas.

We belanden uiteindelijk bij het Bangkok Christian Hospital. Bij aankomst word ik meteen op een brandcard weggevoerd. Bloedtest, urinetest, rontgenfoto’s, een paar keer voelen op de plek van de pijn. ‘Does this hurt?’, terwijl een dokterstudent er hard in drukt. YESSSSSSSSSSSSSS! it hurts! Na deze uitgebreide (?) controle komen ze tot de volgende conclusie: blinde darmontsteking.

Ik word naar een kamer afgevoerd, alwaar de dokter me meldt dat ik over een uur of wat al geopereerd kan worden. Blinde darm, hmmm. Dat valt normaal wel mee, een paar daagjes ziekenhuis en ik kan dan gewoon mijn vlucht naar Kunming pakken. Van de hele operatie kan ik me niks herinneren, een goed slaapmiddeltje en de nodige pijnstillers zijn daar debet aan.

Na 2 1/2 uur word ik wakker en heb ik 9 nietjes in mijn buik, draad voor de hechtingen kennen ze hier zeker nog niet. Sam heeft inmiddels mijn ouders op de hoogte gesteld van de succesvolle doch onverwachte operatie. De pijn houdt nog aan en regelmatig komt er weer een pijnstilleer in de vorm van een injectie van pas. Nederland heeft er een ware morphine addict heeft Nederland bij. Inderdaad, Nederland. Want na een telefoontje met ouders en dokter Bob krijg ik te horen dat het herstel tenminste drie weken zal vergen, de pijn kan nog wel wat langer aanhouden en boven alles ben ik niet in staat om een backpack van 20 kilo te tillen. Aaai, terug naar Nederland. Terwijl ik op mijn reet lig in het ziekenhuis, aan lopen of zitten hoef ik de eerste twee dagen toch niet te denken, en vol wordt gespoten en pillen aan de lopende band slik, is Sam in de weer met verzekeringbelletjes (goed zo Elvia: Sam belt vanuit BKK naar Nederland naar Elvia en wordt voor minuten in de wacht gezet!!), ticketvoorzienigen (zijn eigen ticket twee dagen uitgesteld en voor mij een nieuw ticket geregeld, met bijhorend gezeik omtrent dokterverklaringen dat ik “FIT TO FLY’ zal zijn.

Op de vijtiende september, dag drie in het ziekenhuis, probeer ik voorzichtig overeind te komen. Lastig, want alle buikspieren zijn totaal strakgetrokken, elke beweging doet pijn, wat de lieftallige waszusters maar niet begrijpen als ze gebaren dat ik op mijn buik moet gaan liggen zodat ze mijn rug kunnen wassen. Dag vier in het ziekenhuis, terwijl de anti-biotica en anti-pijn spuiten nog lekker in mijn bloed worden gespoten, (na iedere anti-pijn spuit voel ik mij binnen enkele seconden zo licht in mijn hoofd, opdat ik rap in slaap val en Sam tegen me aan kan lullen wat hij wil, ik heb toch niks meer door), loop ik de eerste keer weer een paar stapjes. Als een pinguin kom ik langzaam maar zeker vooruit, mijn evenwicht weer trachten te hervinden. Dag vijf, op de 17e september, kan ik eindelijk weer lopen. Godzijdank want vandaag staat de vlucht naar Amsterdam op het menu.

Wat is het toppunt van pijn? De slappe lach krijgen terwijl je een blindedarm operatie achter de rug hebt. Zes aangestormde zusters weten niet wat ze ervan moeten denken, terwijl ik lig te kreperen en Sam nog harder lacht.

Bij het vertrek in het ziekenhuis krijg ik de foto van de blinde darm mee, plus een pillenvoorraad voor een week of zo. “God bless you”. Yeah sure. Per taxi naar het vliegveld, om 23.40 vertrekt het vliegtuig richting Frankfurt am Main. Op Frankfurt hebben we slechts 8 uur moeten wachten op de aansluitende vlucht naar Amsterdam Schiphol en dat terwijl de pijnscheuten hier en daar weer mij parten spelen. Eenmaal op Schiphol, snel de bagage opgepikt en de hele familie staat mij op te wachten. De rolstoel bleef tot hun verbazing achterwege, ik kon alweer lopen, maar meer ook niet. Mijn tas had ik nooit kunnen dragen. Ik dank Buddha of wie dan ook, op mijn blote knieen dat het gebeurde op de weg terug naar Bangkok, en belangrijker dat Sam erbij was. Voor geestelijke en mentale ondersteuning. Anders was het een heel ander verhaal geworden.