De krachten van Pacha Mama II

Te Whakarewarewa/Rotorua – Nieuw Zeeland, 2006

Rotorua wordt omarmd door Moeder Aarde. Midden in de stad ligt het Kuirau Park, waar de aardse gassen het centrum van dit toeristisch centrum vervuilen. Even ten zuiden van het centrum ligt Te Whakarewarewa, toeristen circus numero 1 van Rotorua. Er is geen ontkomen aan de hordes. Dat Moeder Aarde hier boos is, intrigeert de doorsnee toerist alleen maar en mij dus ook. (http://www.whakarewarewa.com/)

Pohutu wekt het meeste ontzag als hij in een woedeaanval kokend water meters omhoog spuugt. Het zwaar vergiftigde water knalt vervolgens neer op een soort van krummelig en gebobbeld druipsteen terras, welke wit, licht grijs en op sommige plekken geel/groenig kleurt, door alle chemicaliën welke in het spuitwater zitten. Dit water glijdt vervolgens over dit terras heen op weg naar de riviertjes welke door het park stromen. Er is logischerwijs geen teken van dierenleven in de riviertjes te bespeuren. In diverse kokende poelen hebben de modderspetters het zwaar, ze kunnen niet stil blijven zitten en springen alle kanten op. Op een rotsplateau heeft zich een kleine krater genesteld, waarin het water vrolijk uit bubbelt. De chemicaliën in het water hebben het plateau zwart, bruin en wit verkleurd. In een uithoek van het park schuilt een prachtig kobaltblauw meertje. Iemand in voor een duik?

Dit park ligt in een bergkom. Een heuvelrug omringt het hele park alsof het de mensheid wil beschermen tegen Moeder Aarde. Op diverse plekken in de heuvels komt de stoom ook al naar boven. Tussen de bosjes liggen kleine maar o zo gevaarlijke modderpoeltjes op de loer. De toeristen krijgen in dit park dan ook het vriendelijke verzoek uitsluitend op de paden te lopen. Een pas er af en…

Op een droge rots in dit park kun je beter niet even gaan zitten, daar er een grote kans bestaat, dat er een klein connectiegaatje met de aardkern naast je voeten op de loer ligt. Met giftige stoom om snel bedwelmd te raken, wil je liever ergens anders je rust zoeken.

Little hell noem ik hem maar. Een minidecor van een paar vierkant meter, waar een minigrotje de hoofdrol heeft verworven. In de grot ligt een klein plasje borrelend water, wat waarschijnlijk niet bedoeld is om de dorst mee te lessen. De begroeiing welke over de rotsen heen hangt, heeft zijn beste tijd al lang gehad. Uit de grot dwarrelt stoom welke al het resterende plantenleven snel uit de hel vist. De bodem is bedekt met groen en geel uitgeslagen rotsen, door de jammie jammie dampen. Voor de grot houden twee gasuitspuwende gaten de wacht. De kracht van de gassen is zo sterk, dat kiezelstenen erdoor in beweging worden gebracht. Een vogel vliegt door deze levenloze hel, maar bedenkt zich razendsnel en schiet omhoog, richting de veilige blauwe hemel.