De krachten van Pacha Mama I

Taupo/Craters of the moon – Nieuw Zeeland, 2006

Overal in de vallei zweven fluimpjes rook in de lucht, met een lucht alsof er rotte eieren worden geopend. De witte rook staat in schril contrast tot de groene achtergrond gevuld met bossen en heide. Dat deze hier kunnen groeien, is mij een raadsel. Hier, waar Moeder Aarde even laat zien dat ze een slecht humeur heeft.

De bron van die rook zijn simpelweg gaten in de aarde, welke op nog geen halve meter afstand van mij af, een flinke en zeer pijnlijke valpartij kunnen veroorzaken. Kleine gaten, grote gaten, ze liggen overal op de loer. Stoom ontsnapt uit de kern van de aarde via deze gaten, op weg naar de dampkring. Langs deze gaten groeit er feitelijk niks behalve een aantal dappere sterke planten. Sommige gaten zijn zo klein, opdat de stoom, welke toch echt naar buiten moet, een fluitend signaal veroorzaakt. Sommige gaten zijn zo groot dat er een luxe cruiseboot in zo kunnen aanmeren. Echter, een cruise to hell dan weliswaar. Een blik in deze creatie van de duivel laat een gat vol borrelende modder zien, met donkergrijze rotspartijen en aantal pilaren op de bodem, waar wat schaarse mosachtigen en varens met moeite de ademhaling kunnen continueren. Door het geheel dwarrelt de aardse grijswitte rook, hetgeen het mysterieuze en helse karakter van dit gat verder versterkt. De kloofwanden doen me denken aan Laguna Colorada in Bolivia, daar er veel kleuren van de regenboog in de vorm chemicaliën zijn vertegenwoordigd.

Er ontstaan in dit park ook constant nieuwe verse gaten. Moeder Natuur is namelijk heel boos in dit gebied en laat de mensheid graag genieten van haar overbodige luchtjes. Oude, uitgeputte gaten, worden al snel overwoekerd met verse begroeiing. De dennebomen aan de rand van dit park leven nog wel, maar voor hoe lang? Als de nieuwe gaten zich blijven ontwikkelen zullen de bomen snel worden opgeslokt door de gassen.

Deze maanvallei met kraters ligt vlakbij de ‘deadly three’, de drie vulkanen in het Tongariro National Park. Ook dit valleitje zou zo maar uit kunnen barsten, waarbij modder en rotsen hoog de lucht in worden geschoten. Want vlak onder me, zijn twee aardplaten met elkaar in gevecht. Ze zijn ‘haasje over’ met elkaar aan het spelen op commando van Moeder Aarde.

Blij toe als ik terug ben in Taupo-city, een klein uurtje fietsen, en ik de zon vredig onder zie gaan in Lake Taupo, terwijl een ganzenfamilie vrolijk voor mijn neus baddert. Moeder Aarde is hier nog goed voor de mensheid. Maar als je bedenkt dat dit meer ontstaan is door de grootste bang aller tijden, met dank aan de vulkanische activiteiten welke hier recht onder me nog steeds doorgaan, is dit derhalve toch niet de serene omgeving welke je zou verwachten. De bang van Krakatau was honderd (!) keer minder krachtig. Tweeduizend jaar geleden heeft hier ook de nodige aardse onrust plaatsgevonden. Volgens geologen gebeurt er overigens om de tweeduizend jaar ‘iets’ in dit gebied, ik hoop dat de mensen hier goed verzekerd zijn…