Centrifugeren in een baai vol eilanden

Bay of Islands – Nieuw Zeeland, 2006

Hier begon het allemaal. Hier werden de Maori’s voor het eerst geconfronteerd met Westerlingen, welke in een mum van tijd het land over zouden nemen. The Bay of Islands. Darwin’s gedachtegoed over Russell loog er niet om: ‘the refuse of the society”. In de jaren dertig van de 19e eeuw zat dit dorpje dan ook vol met Europese criminelen, hoeren en dronken zeemannen.

In het dorpje Waitangi, even ten noorden van het hedendaagse toeristenoord Paihia, huisde meneer James Busby, welke in 1840 tezamen met William Hobson The Treaty of Waitangi opgesteld. Deze werd vervolgens door hen en 35 Maori chiefs van het Noordereiland getekend.

Alleen tijdens het vertalen ervan in het Maori is er een verschilletje in geslopen. Laat dat verschil nu net zitten in wie nu feitelijk de macht heeft. De Engelse versie zegt Queen Victoria en de Maori versie meldt dat de tribal chiefs ‘gewoon’ de macht blijven behouden. Overigens woonden er destijd een slechts een paar duizend Europeanen in Nieuw Zeeland.

http://en.wikipedia.org/wiki/Treaty_of_Waitangi

Nu, ruim anderhalve eeuw later, wonen er zo’n vier miljoen ‘witten’ en vijftig miljoen schapen in het land van de grootste knal (Big bang van Taupo) ooit. Ook Nederlanders zijn destijds gestimuleerd om het haast bankroete vaderland te verlaten om alhier een nieuw leven te beginnen.

De Bay of Islands bestaat uit zo’n 140 eilandjes, variërend van een paar boven het water uitstekende verzamelingen van keien, een bobbel van een paar vierkante meter volledig bewoond door bomen, een rots van twee meter hoog en vier meter breed, golvende groene heuveltjes, uitgestrekte heuvelruggen, heftige rotspartijen en enorme landbrokken welke aan een kant getekend zijn door steile kliffen van honderden meters hoog. Ideale plek dus om een boottocht te maken door het indrukwekkende landschap. Onder het genot van biertje en een blauwe lucht probeer ik zo min mogelijk te denken aan de aanstaande terugreis naar Nederland, met nog wel een tussenstop in Singapore. Ondertussen springen de dolfijnen vrolijk mee met de koers van boot.

‘It’s a washing machine, straight ahead’, aldus de kapitein van de boot. Hij gebaart naar de fameuze ‘hole in the rock’. De zee is vrij onrust. De kapitein twijfelt. Wel of niet door het gat heen varen. Na het gat heeft de South Pacific vrij spel. Van een afstand lijkt het maar een relatief klein gat en de boot huisvest toch zeker vijftig zonaanbidders. De vuurtoren Rawthiti kijkt gelaten hoog vanaf een berg op de woeste zee neer. Het twijfelen van de kapitein duurt toch zeker vijftien minuten. Een boot voor ons besluit om niet te gaan.

En dan geeft de kapitein plankgas. We varen recht op het gat af. Al snel belanden we inderdaad in een soort van wasmachine, maar dan eentje welke in de centrifugefase is beland. De boot wordt alle kanten op geschud. Het water wordt meters en meters omhoog geduwd tegen de rots aan, waarna het zich laat vallen in de kolkende massa. Ook de boot wordt dusdanig omhoog geduwd door het water dat ik me eventjes in een achtbaan waan. Na een halve minuut is echter speeltijd over en zijn we weg uit de kolkende watermassa en keert de rust terug op de boot. Nog maar een biertje?