No hard feelings anymore

Kuantan, Maleisie – 2000

Tijd om de foodmarket van Kota Bahru te verlaten, ik zou er nog haast dik van worden. Ik besluit om door naar Kuantan te gaan. Eenmaal buiten de stad, rijdt de bus over een prima weg welke niet in Europa zou misstaan. Om de haverklap passeert de bus weer een of ander gehucht bestaande uit tien houten huisjes en uiteraard een moskee. De koepel ligt nog in vele gevallen op de grond, terwijl de rest van de moskee half opgebouwd is. De bus zelf is zeer luxe, met relaxte stoelen en airco. De mobiele telefoon is ook hier doorgebroken. Diverse dames praten voor uren achter elkaar, ben benieuwd wat het hier kost. Uiteraard begeeft zich vandaag ook een kotsend kindje aan boord.

En dan eindelijk: de Zuid Chinese Zee. Hemelsblauw met overal kleine eilandjes aan de horizon. Langs het strand zijn overal houten huisjes met veranda’s gebouwd te midden van bossen palmbomen. Achter de huisjes staan veel bootjes paraat om de bewoners een mooi rustgevend ritje over de hemelsblauwe zee te bieden. Even verder op staan weer billboards opgesteld om aan te geven dat het EK begonnen is, hier gesponsord door Dunhill.

Na een uurtje of zes tuffen, is de chauffeur moe en begint een beetje boel te slingeren. Hij weet ook een aantal keren niet meer hoe de versnellingsbak werkt. KRAAAAAAAAAAAKKK!

Het kostzakje van diverse kindjes zit inmiddels goed vol. Ik kan bijna beginnen met vullen met dank aan het rijgedrag van de chauffeur.

Na zeven uur bussen komen we aan in Kuantan. Ik check in in het eerste het beste hotel wat ik tegenkom en binnen mijn budget per nacht valt. Een Chinese hoteleigenaar heet mij van harte welkom. Een vluchtige blik in het gastenboek leert mij dat er de afgelopen weken, ehm maanden geen toeristen hier hebben ingeechekt. Somebody has got to be the first! In de lobby lees ik snel even de krantenkoppen van de krant:

– Engelse hooliganse hebben zich wederom misdragen in Belgie  knal gewoon de ploeg naar huis als het land hun eigen schare voetbal’fans’ niet aan kan!

– Plaincrash voor de kust bij Mersing  voorbode? Mijn volgende aanlegplek zal in principe Mersing worden

Per bootje, met mij als enige passagier, vaar ik naar Kampung Tanjung, een authentiek Maleisisch dorpje waar je nog het originele Maleisische leven terug kan vinden. Kampung Tanjung kijkt uit over de Zuid Chinese Zee, terwijl aan de andere kant van het water de drukte van Kuantan niet of nauwelijks meer hoorbaar is. Het enige dat ik hoor ik het kabbelende water en een blaffende hand. “If paradise is half as nice”.

De huisjes zijn allemaal van hout gemaakt. Er zit totaal geen lijn in de bouwwerken, dus ik vermoed dat het allemaal ‘eigen creaties’ van de lokale bevolking betreft. Een vissersbootje vaart uit terwijl ik even op het strand ga zitten. Op weg naar lekkere vis welke de foodstalls in busy Kuantan vanavond zullen verkopen. Ik loop nog een stuk langs de kustlijn van het eilandje en hoor even verder heel veel stemmen. Het blijkt een schooltje te zijn. De kinderen zijn bezig, zo lijkt, met het opdreunen van de tafel van 2. Ze kijken even allemaal opzij en sommige zwaaien naar mij. Maar het opdreunen van de tafel gaat onverminderd voort. De leraar heeft de kids goed onder controle.

Eenmaal terug op het vaste land is het tijd voor een hapje. Langs het water vind ik een leuke foodmarket. Als ik de inhoud van mijn zakken leeg en naast mij neerleg op de tafel, komt meteen de kok naar me toe ben geeft me als dringend advies: ” don’t put your belongings on the table!” Thanks for the advice! Hij vindt het onbegrijpelijk dat ik nu hier ben i.p.v. in eigen land het EK kijk. Tsja, je kan niet alles hebben. De misdragingen van Engelse hooligans zijn zelfs in wedstrijd tegen Maleisië, 4 jaar geleden, geconstateerd. ‘Even here’, terwijl de wedstrijd in KL was.

Terwijl de kok iets lekkers, ongetwijfeld, voor me aan het bereiden is, probeer ik een aantal zinnetjes op de juiste manier uit te spreken. De kok verbetert me veelvuldig.

Apa khabar – hoe gaat het?
Khabar baik – goed, dank je!
Terima kaseh – dank je
Jumpa lagi – see you again
selemat tinggal – bye bye

Hierna volgt een wederdienst van mijn kant. Hij wil namelijk een aantal zinnetjes en woordjes zoals ‘welcome in my restaurant’ en ‘chicken’ graag kunnen zeggen in het Duits en Frans. Duits lukt nog wel aardig, maar voor de Franse vertaling moet ik wel wat langer nadenken.

Daar de kok een bepaalde leeftijd heft bereikt, vraag ik hem wat hij van de Engelse, Portugese en Nederlandse overheersing van weet ik veel hoe lang gelegen vind. “It’s a long time ago, no hard feeling’’. Hetzelfde zegt hij ook over de recentere overheersing door de Japanners in de Tweede Wereldoorlog. Hij vertelt dat hij zelf toen een kind was, van Maleisische afkomst en dat heeft hem mogelijk zijn leven gered. De Japanners, ooit geland in Kota Bahru, hebben in heel Maleisië behoorlijk huis gehouden en met name Chinezen niet ontzien. ‘Geen medelijden’. ‘Geen mededogen’. Hij kan het zich nog herinneren hoe vroeger Japanse soldaten Chinese kinderen in de lucht gooiden en ze als fazanten afschoten.

‘No hard feelings, it’s now 50 years ago’. Nu zijn de landen gezien hun economische groei zeer belangrijke handelspartners geworden.