Just A Perfect Day

Local transport trip naar Luang Nam Tha – Laos, 2000

Ik kijk nog een keer in mijn bamboehut of ik niks vergeten ben. Per tuk tuk baan ik me een weg door ontwakend Luang Prabang naar het busstation. Maar helaas, geen bussen vandaag naar Udomxai, mijn connectieplaats voor Luang Nam Tha/Muang Sing. Er rijdt wel een songthaew, met andere woorden ‘all aboard’! Hmm, all? Het duurt wel even eer de chauffeur van de songthaew minimaal 25 betalende passagiers heeft. Om precies te zijn: anderhalf uur. Het hoort erbij in Laos.

De weg wordt nu echter snel minder en minder, hoewel de bergen verdwijnen. Af en toe schiet ik met mijn kop tegen het dak van de songthaew als we over een obstakel of een gat in de weg knallen. Billetjes van de vloer, iedereen! De vlakke rijstvelden domineren het uitzicht voor uren achtereen. Slechts één keer hebben we, tot aan Udomxai, panne. Het is een simpele ingreep: het bijvullen van de koelvloeistof doordat de motor oververhit is.

Een jong Laotiaans meisje zit naast een oudere man, welke helemaal ‘over haar heen zit’, als je begrijpt wat ik bedoel. Het meisje huilt en duwt de oudere man, ik schat hem 45 jaar, continue van zich af. Het heeft geen zin. Keer op keer trekt de man het meisje naar zich toe. Drie nog jongere meisjes slapen in het voetengebied op een zak gevuld met … Nou, het is in geval zacht. Een van de jonge meisjes wordt bruut wakker gemaakt door de busschauffeur als deze een lege waterfles tegen haar kop aan smijt. Het lijkt te willen zeggen: “dit is je stop, dus opstaan en uit mijn bus”. Het meisje, wier gezicht behoorlijk vies is en d’r haar al dagen niet heeft kunnen borstelen, kijkt op en knikt nee. “Dit is niet mijn stop” en slaapt weer vrolijk verder.

Deze vriendelijke buschauffeur was ook al eens de bus uitgestapt om een koe een flinke schop onder zijn kont te verkopen nadat het gebruiken van de toeter niet werkte om de koe van het midden van de weg te verdrijven. Uiteraard had dit geen effect op de koe. Dan maar langzaam tegen de koe aan rijden om deze naar de zijkant te ‘verjagen’.

De trip tot aan Udomxai duurt, inclusief een noodlestop, een kleine zes uur, 2 uur langer dan ingeschat. Onderweg vermaak ik me met een klein leger aan Israeliers, een paar Duitsers en Britten met spelletjes, reiservaringen en standaard chit-chats. Ilan en zijn vriendin Ilaniet, hoe verzin je het, zijn de gangmakers in de bus. In Udomxai splitst de groep zich. De ene helft blijft in Udomxai, de andere helft waaronder ik, Ilan en Ilaniet gaan door naar Luang Nam Tha. Zodoende blijft er voor morgen nog maar een heel klein ritje over naar de eindbestemming: Muang Sing.

De bus naar Nam Tha vertrekt ook deze weer totdat ie tot de nok toe is gevuld om 15.30 uur. Tsja, hij rijdt maar een keer nog vandaag, dus kan hij maar beter commercieel voor de volledige 250% worden benut. Ik heb in ieder geval totaal de verkeerde stoel gekozen. Een plastic gammel loszittend geval, welke bij iedere bocht van zijn plek komt, opdat ik half bij mijn buren op schoot beland. Wel zo gezellig. Ik ben dus te veel afgevallen om het stoeltje op zijn plek te houden.

De bus zou rond 20.30 uur in Nam Tha moeten aankomen, maar al snel wordt duidelijk dat we dat niet gaan halen. De bus maakt namelijk om het kwartier een stop om weer water bij te vullen uit langs de weg stromend beekjes. Op een gegeven moment komt stop nummer 101. Ergens in the middle of nowhere, wat op zich geen verrassing is in het relatief onbevolkte Noorden van Laos. Maar dit keer niet om water uit een beekje te toveren. Dit keer duurt het ietsje langer. Batteryproblems!

Het begint al flink te schemeren. De mosquitos zullen snel hun kans grijpen om vers bloed te drinken. Een andere Israelier, Guy genaamd, wil er na een uurtje een beetje sfeer in de brouwerij brengen door zijn walkman op wat meegebrachte speakertjes aan te sluiten. ‘Just a perfect day’ klinkt in het oerwoud. De locals zitten wat op hun rijstbalen, de toeristen lopen wat nerveus rond. Nerveus of we de nacht hier al dan niet dienen door te brengen. Zijn er hier ook guerilla bendes actief?

De zon gaat onder en de bliksem doet zijn intrede. Ilan en Guy steken twee kaarsjes aan en starten het joodse sabbat ritueel op, terwijl de buschauffeur flink wat loopt aan te klooien en te vloeken onder de bus. Een mooi contrast met de innerlijke rust welke de twee Israelische jongens naar boven willen halen. Een fantastische sterrenhemel kijkt op de gestrande reizigers neer. Ilan wijst naar de weg, in de richting waar we heen moeten rijden en vraagt “What do you see, Ed?”. “I see a guesthouse popped out right here, a good bed, a hot shower and lots of cold beers for everybody!”. “I like that, Ed. I like that”.

Zodra de motor het weer doet, wordt de chauffeur bedolven aan het applaus en de schouderklopjes. Met een onder de olie besmeurd bovenlijf neemt hij weer plaats achter het stuur. In totaal staan we ruim anderhalf uur stil, slechts twee voertuigen hebben ons in die tijd gepasseerd en ben ik door honderden muskieten te grazen genomen. We continue on the road to nowhere. “Welcome to the municipality of Luang Nam Tha”. Echter, de stad zelf is nog 37 kilometer verwijderd. Deze 37 kilometer vergen nog zeker anderhalf uur. Pffff.

Eenmaal in Nam Tha lijkt het wel alsof het hele dorp al slaapt. Ok, het is al laat, tegen twaalven. Nergens een lichtje aan, nergens een teken van leven. Gustav, een meegereisde Duitsers, plaats een soort van mijnlamp op zijn kop en schijnt daarmee op iedere passerend huis in de hoop dat we ergens een uithangbord ‘guest house’ tegenkomen. Het eerste de beste guesthouse wordt linea recta afgekeurd door Ilaniet, er is namelijk geen warm water. Ik betwijfel ten zeerste of dat in dit gedeelte van Laos uberhaupt bestaat, maar sluit me voor nu toch maar bij hen aan. Ik ben nu liever niet, ik weet eigenlijk ook niet waarom, op mezelf aangewezen. Hotel 2 oogt duur. Het is een groot, oud Frans koloniaal huis, met een grote lobby en een immens breed trappenhuis, wel twee meter breed. De kamers zijn relatief schoon, de matrassen zijn goed, er is zelfs een balkonnetje en een badkamer. Uiteraard, zoals voorspelt, geen warm water want er is namelijk geen electriciteit in het gehele dorp op dit tijdsstip. Eenvoudige keuze lijkt me zo. Echter, Ilaniet laat zich niet 1-2-3 overtuigen van het feit dat ze vanavond echt geen warm water over zich heen kan gooien. We besluiten, thank god, hier in te checken. Na een lange, zeer lange dag van reizen, waarin ik slechts een rol biscuitjes, een noodlesoepje en een fles water naar binnen heb gewerkt, kan mijn lichaam rusten. Een dag, welke ik zeer zeker niet in mijn eentje had willen beleven. Just a perfect night hopelijk nu.