Genoeg kamergenoten in Count Dracula land

Luang Prabang – Laos, 2000

Een reis van Vang Vieng naar Luang Prabang is een kruising tussen een busrit naar Zuid-Frankrijk en een jeeprit over de Tibetaanse hoogvlakte. Een enorme zwerm toeristen wacht nerveus totdat er weer een bus vertrekt vanuit het gehucht naar het toeristenmekka. In de bus zelf is er niet zo heel veel ruimte, opdat alleen mijn rechterbil iets van een zitvlak onder zich voelt.

Het landschap wordt naar mate de tocht in noordelijke richting vordert, mooier en mooier. Ruiger dan Krabi, met bergen in de vorm van potloden wier punten onbegroeid de hemel aan lijken te raken. Rotswanden in de vorm van kronen, met pieken welke alle kanten opgaan behalve synchroon lopende. Een uurtje later zijn alle machtige pieken verborgen onder een dik pak sluierbewolking. Af en toe steekt er een donker stukje berg door het witte doek heen. Het geeft het een beetje een Count Dracula sfeerbeeld, lekker sinister. Ik vraag me af of de buschauffeur nog wel een beetje zicht op de weg heeft, of dat hij maar een beetje op goed geluk rijdt. Even verderop belanden we in een heuvellandschap vol groen, met her en der rieten hutjes verspreid over de hellingen. Op de hellingen staan veel kinderen op de uitkijk, welke vorm van vervoer hun huis nadert.

Tussen Vang Vieng en Luang Prabang ligt feitelijk geen dorp van enige noemenswaardige omvang. Het en der dus een heuvelnederzetting van enkele huizen. Gemakkelijk op één hand te tellen. Er rijdt ook nauwelijks verkeer op de weg. Een lunchpauze halverwege de trip doet het halve dorpje, oftewel twee hutjes, uitlopen met tot de nok toe gevulde fruitmanden, in de hoop iets te kunnen slijten aan de verwende toeristen.

Aan boord van de bus wordt het naar mate de trip vordert stiller en stiller. Ik kijk alleen maar meer naar buiten om dit supermooie landschap goed in me op te nemen. De andere passagiers slapen grotendeels. Ik denk dat zeker driekwart van de mensen in dromenland is. Anders lezen een boek of spelen wat op hun (‘ik ga op vakantie naar Laos en neem mee een…’) Gameboy. Onbegrijpelijk. Het kan echter nog veel erger. Als een jong meisje een cassettebandje geeft aan de chauffeur. Even later verpest Aqua de rust in de bus met hoogst muzikale klanken.

Na een kleine 7,5 uur rijden we Luang Prabang binnen. Een horde hoteltouts wacht de bus al op. Als aasgieren grijpen ze iedere toerist die zich maar laat omlullen. Hier heb ik dus geen zin in. Samen met drie Fransen en twee Nederlandse dames neem ik de eerste de beste songthaew welke we kunnen vinden. Op naar het centrum. Van waar uit ik linea richting de Mekong waterkant loop. Daar zouden namelijk een aantal goedkope backpackers hostels zijn. De anderen twijfelen en twijfelen en kijken nog tig keer op hun kaart, waar o waar heen te gaan. Sorry guys, ook hier heb ik geen zin in. Met de derde kamer (de eerste was echt te duur, de tweede vol) neem ik genoegen. Oke, het is niet veel. Mijn kamer is namelijk omgeven door eenvoudige bamboewanden, het bed bestaat uit niet meer dan een latten bodem en een matrasje van toch zeker vijf centimeter dik. Het maakt me niet zoveel uit. Het is slechts twee gulden vijftig per nacht. Een kleine check op de meegeleverde padlock leert me dat alle sloten en bijbehorende sleutels dezelfde zijn. Handig! Dus ik gebruik maar mijn eigen padlock.

De stad Luang Prabang, ja we kunnen dit toch wel een stad noemen, bestaat uit een klein aantal geasfalteerde wegen en tientallen haakse weggetjes welke stuk voor stuk een grote blubberbedoeling zijn. De stad wordt gedomineerd door een hilltop pagoda en het samenkomen van twee rivieren midden in het centrum van de stad. Een korte wandeling er door heen brengt me langs een heerlijk eetmarket, een terrasje voor een Beerlao en langs diverse rederijen annex houten hutjes van waaruit locals hun eigen boot voor commercieel gebruik exploiteren. Een trip naar Pak Ou grotten kost achtereenvolgens $15, 80.000 kip en 40.000 kip. Oftewel, het is zeker de moeite waard om een beetje rond te shoppen. Ondertussen aanschouw ik het meest populaire spelletje voor kids. Slipper schuiven. Wie het verst zijn slipper schuift over de stenen, door de modder en waterplassen, wint …

’s Avonds is het echter geen pretje in LP. Ik hoor hoe vele vliegende beesten tegen de horren langs mijn kamertje botsen in hun poging mij een steek te kunnen geven annex wat bloed in te kunnen winnen. Ze klinken nogal groot, dus ik ben erg blij met de stevig ogende horren. Verder zit mijn kamer ook vol met geruisloze lizzards. Met deze beestjes ben ik helemaal blij, want zij kunnen zich namelijk te goed doen aan de muggen welke de horren op een of andere manier toch hebben kunnen passeren.

De volgende ochtend, toch compleet lek gestoken, geniet ik van een zeer decadent maar in Laos relatief gewoon ontbijt: baguette met La Vache Q’ui Rit kaasjes. Vervolgens reis ik met een groepje medepackers per boot naar een nabijgelegen waterval. Greg reist voor zes maanden door Zuid-Oost Azie en is van iedereen het meest nadrukkelijk aanwezig. Greg wil graag als programmeur aan de slag in Europa en vraagt me naar de mogelijkheden. Mijn antwoord: “Plenty, with so many jobs open”. Tim, een Briton, probeert in anderhalve maand zo veel als mogelijke indrukken op te doen en zegt niet zo veel. En twee gezellige dames, ook uit Engeland. Louise droomde vroeger nooit en nu in Laos, al Lariam slikkende, wel. Zou het dan toch waar zijn, wat ze over deze anti-malaria pillen zeggen? Of slikt ze ze al te lang, want ze heeft ook al acht maanden in Nepal Engelse les gegeven.

Er liggen reddingsvesten aan boord maar de kapitein verzekert ons allemaal dat we deze niet nodig zullen hebben. We varen in een rusrig tempo over de Mekong rivier en passeren veel ogenschijnlijk schier verlaten hutjes, maar bij nader inzien blijken er toch flink wat bewoond te worden, getuige het feit dat ‘om de hoek’ moeder de was staat te doen in de rivier en de kinderen ravotten in het water. Ook een leuk tijdsverdrijf is het klimmen in bomen wier takken boven de rivier hangen en op het moment dat een boot passeert en masse in de Mekong springen. Er staan ook een aantal tempeltjes langs de oevers geposteerd. Denk alleen niet dat er veel mensen zijn welke hun geloof in deze tempels kunnen beoefenen daar er nauwelijks nederzettingen in de buurt zijn. Ondertussen passeren we ook menig vissersbootje, waarvan de bemanning steeds een andere vistechniek toepast, terwijl de Count Dracula bergen in nevel omhult voor me opdoemen.

Eenmaal aan land gekomen, banen we ons eerst en weg door een dorpje waarvan letterlijk alle kids op ons af komen rennen. Ze vragen niet om geld, ze bieden niet hun souvenirs te koop aan. Ze zeggen alleen maar minutenlang ‘sabaai di’. Per tuk tuk tuffen we nog een stukje door de bossen om aan te komen bij een walking trail, steil omhoog. Ik hoor het water van verre al horen kletteren op de stenen ondergrond. De klim verloopt over een zeer glibberig rotspaadje, oftewel het wordt een feest om op de terugweg heelhuids beneden te geraken. We klimmen voor een half uurtje of zo en geraken bij een plateau alwaar de rivier een zwembad heeft gevormd. Op deze plek besluiten we de klimtocht af te breken en ons lichaam af te koelen in het ijs- en ijskoude water. Beetje scary is dat deze waterpoel behoorlijk snel stroomt. Het stroomt op minder dan vijf meter afstand van mijn poedellokatie zo de afgrond in. Oftewel als ik me niet ergens zou vasthouden, een tak of een rots op de bodem, zou ik zo een meter of vijftig lager belanden. Na een klein uurtje wordt het weer tijd om op te warmen, oftewel we banen ons een weg naar beneden hetgeen gelukkig zonder vallen verloopt. Pfew!

Eenmaal terug in Luang Prabang loop ik nog langs de talloze watjes annex tempeltjes, waar vele monniken in oranje gewaden hun weg naar nirvana bewandelen.

Bij terugkomst in mijn hotelkamertje is een grote zak vol met lychees van gisteren compleet opgevroten door mijn gister nog niet gearriveerde maar nu volgevroten harige kamergenoten. Ik hoop dat het heeft gesmaakt, maar nu opdonderen uit mijn kamer. Time to move on.