Evenwichtsbalk naar Muang Sing

Roadtrip naar Muang Sing – Laos, 2000

Om 9.00 uur wordt er op de deur gebonsd na een zeer matige nachtrust, matig door geluidsomstandigheden… De anderen met wie ik op doorreis ben, willen al vertrekken om ‘op tijd’ aan te komen in Muang Sing. Op tijd? Wat is op tijd in een land als Laos, of wat is op tijd als je op wereldreis bent? Oh, er rijdt maar een bus per dag. Tsja, dat is andere koek. En die ene bus vertrekt uiteraard pas over twee uur. Inderdaad! Op tijd. Ha!

Het begin van de trip naar Muang Sing verloopt zeer voorspoedig. Tegenover me zitten drie generaties vrouwen: oma, moeder en dochter. Allen met een kind op hun schoot. Wie hoort bij wie? Een ander meisje zit naast me. Zodra de bus vol loopt, vragen ze aan een jonge schooljongen om met haar van plek te wisselen, opdat ze straks niet half bij mij op schoot beland, zoals gebruikelijk tijdens eerdere busavonturen. Deze jongen maakt me duidelijk dat we China nu toch wel goed genaderd zijn. Om het kwartier rochelt hij namelijk zijn keel leeg, uiteraard gepaard gaande met de alles-omhoog-uit-de-keel-halende geluiden. Soms deponeert hij zijn keelinhoud op de grond en soms uit of op het raam. Nog best netjes vergeleken met de andere buspassagiers. Deze zorgen er namelijk voor dat de vloer van de bus een groot glimmende bedoeling is.

Na twee uur van goed doortuffen, stopt de bus plotseling. Meerdere busjes voor ons staan ook stil en een aantal toeristen springt uit de bus met de camera’s in de aanslag. Het blijkt dat het reislot me weer niet gunstig is gezind, of misschien juist wel… Een landslide heeft de weg bedolven onder modder, takken, bladeren, bomen met wortels en al en rotsen van de berg er boven. Een wagen is al bezig om de puinberg van zeker tien meter hoog weg te scheppen. In dit gedeelte van Laos schijnen op menig plekken dergelijke wagens te staan om, in geval van nood, snel ter plekke te kunnen zijn.

De stapel bergafval is dusdanig compact opdat de wagen moeite heeft om maar een hapje uit de berg te pakken. Zo nu en dan steigert de wagen dan ook een beetje boel. Na 20-25 minuten maakt de buschauffeur ons duidelijk dat een andere bus ons verder naar Muang Sing zal vervoeren. Deze bus staat echter aan de andere kant van de landslide. De mensen welke dus nu aan de andere kant van de landslide staan, zullen dan vervolgens met ‘onze’ bus verder reizen. Smart thinking Laos! Maar hoe komen we daar, aan de andere kant van de berg van puin?

De berg heeft namelijk, nog, geen looppad. Over de top valt niet te lopen, want deze bestaat namelijk alleen maar uit geheel ontwortelde bomen. Moeder Aarde was kennelijk even goed boos! Ik laat een paar zwaar met boodschappen voor de komende maand beladen Laotiaanse vrouwen voorgaan. Ik ben een echte heer. Ik vol graag in hun voetstappen. Oftewel, zij kunnen een mooi looppad creeeren.

De bergkant laat zien hoe krachtig de aardverschuiving is geweest. De berg kent namelijk nu een compleet verticale klimwand van zo’n honderd meter. Aan de niet-berg kant van de puinhoop loert een gapend ravijn, welke pas eindigt 50 meter lager in een kolkend ijskoud ogende rivier. Oftewel, een loopfoutje and down you go! Stapje voor stapje. Heel voorzichtig. Heel fijn met mijn hoogtevrees. Ik laat de locals achter me maar lekker wachten. Ik moet ook eigenlijk niet zeuren, want ik loop hier gewoon op bergschoenen (oke, van de Bristol), maar de locals lopen hier stap-stap-stap over heen op slippers en kind op hun rug! Het zal dus wel niet de eerste keer zijn dat ze dit gedaan hebben. Maar toch, veel angstzweet werkt zich naar beneden over mijn rug. Oftewel, ik vind dit niet leuk, helemaal niet leuk.

Na een paar minuten van flink zweten bereik ik de overkant van de landslide. I made it! Als ik even achterom kijk en het pas zojuist afgelegde traject aanschouw, ben ik stiekum toch wel een beetje boel trots op mezelf.

De songthaew naar Muang Sing heeft de motor alvast aangezet. De rest van de trip verloopt voorspoedig, er is geen oponthoud meer, de motor behoeft geen afkoeling meer. Eenmaal in Muang Sing stap ik naar binnen in het eerste het beste guest house. “It’s perfect, I’ll take the room”. Ilan en Ilaniet, twee andere reisgenoten, willen eerst nog tig andere guest houses bekijken. Enjoy! Ik zie jullie straks wel met een biertje.