Een moment van onterechte angst

Rishikesh – India, 2000

De volgende dag is Michelle inmiddels naar McLeod Ganj vertrokken. De vier resterende dames en ik besluiten morgen nog eerst een stop in Shimla te maken, alvorens naar McLeod Ganj af te reizen. Eerst weer langs het fantastische stadje Dehra Dun, waar ik in ’99 ook al 2 ½ uur genoten heb. Op de avond voor vertek drinken we wat zwaar illegaals in hun guest house, wat aan de andere kant van de toeristische wijk in Rishikesh ligt. Illegaal in die zin, dat alcohol bezit in dit oord godsschennis is.

Als de tijd daar is voor mij om terug te keren naar mijn guest house, bemerk ik dat ik niet meer helemaal nuchter ben. Ik kan me alleen nog herinneren dat ik het al moeilijk vond om hun guest house in de wirwar van straatjes te vinden in het daglicht, laat staan de weg terugvinden in het donker en enigszins beschonken. Zoa zegt dat ik links-rechts-rechts-links-etc. moet lopen. Ja, ja, het zal wel. Ik kom totaal verkeerd uit, of beter gezegd ik heb geen flauw idee waar ik ben. Shit!

Ik vraag de weg aan diverse locals om me heen. Niemand weet waar ik heen schijn te willen, of niemand wil me helpen. Ik wil gewoon slapen. Even denk ik aan dat lekkere grasveldje, voor de deur bij de dames. Hm, daar kan ik ook gewoon slapen. Vind ik morgen wel de weg terug naar mijn guest house. Ik vraag het aan nog één persoon, neem ik me voor.

Een jongen van mijn leeftijd. “How will you go there at this time?” By foot! Oh, it’s so far. Hmm, hij kan me in ieder geval geen taxiritje aanbieden, want er rijden geen auto’s aan deze kant van de Ganges. “But, I”ll show you!” hij loopt schijn voor me uit. Even later loopt een vriend van hem ook mee, welke schuin achter me gaat lopen. Niemand zegt een woord, het straatje wordt donkerder, de mensen op straat worden schaarser, de weg loopt omhoog, terwijl ik toch zeker weet dat ik naar beneden moet, in de richting van de rivier.

Angst voor beroving breekt uit. Ze zien er allebei behoorlijk sterk uit, dus ik ben kansloos in geval van … Na een minuut of vijf lopen blinkt in de verte licht van een bekend restaurant, ik versnel mijn tempo en zeg dat ik de weg vanaf hier wel beken, bedank ze al vluchtig doorlopend. Eenmaal terug in mijn hotel aangekomen, bemerk ik dat mijn rug compleet doorweekt is op de plek waar ik mijn rugzak om mijn schouders heen had. Het was toch echt behoorlijk fris om 23.00 uur ’s avonds.

Maar achteraf waren de bedoelingen gewoonweg goed, want als ze echt wat hadden willen doen, hadden ze hun kans wel gepakt.